Ale jakbym miał matkę która pałała by do mnie kobiecym uczuciem była piękna itd. to bym się jej nie oparł.
Moja ręka zaczyna miziać go po karku, schodzi coraz niżej. Jest już przy szyi. Włącza mi się już fantazja. Patrzę mu głęboko w oczy. Oddech mam coraz szybszy. Nie wytrzymuję i zadaję mu znienacka pytanie, które mnie od dawna dręczy:
Idealizacja to częsty mechanizm obronny: łatwiej wierzyć, że „ten dobry” rodzic był naprawdę bez zarzutu, niż przyznać, że także on zawiódł. „To nie oznacza zniszczenia więzi, tylko odejście od roli dziecka i mitu jeśli będę idealna, pokochają mnie właściwie
Jej matka obsesyjnie dbała o porządek i karała milczeniem. W święta Joanna sprzątała i pucowała, ale mama i tak była niezadowolona. Na terapii po raz pierwszy nazwała rzecz po imieniu: „Moja matka była narcyzem”. Po śmierci ojca matka wciągnęła córkę w rolę „emocjonalnego kontenera”: teatralnie cierpiała, oczekując wsparcia od Joanny.
– Przecież ta kobieta nawet nie wie, do czego służy widelec do ryb – mawiała moja mama, zaciskając usta w wąską kreskę, za każdym razem, gdy o niej wspominałam.
Dosłownie zarówno ja jak i mój M. szczycimy się tym, że wszystko jest na naszych barkach. Jemu się wydaje, że on robi najwięcej i zapierdziela jak ruski ciągnik na ugorze, a ja nie pozostaję mu dłużna.
Gdy mam 45 lat doceniam posiadanie ważnej, mądrej kobiety blisko siebie. Nie było mi to dane z automatu. Popełniłam wiele błędów działając bez tego ważnego wsparcia. Ale jestem wdzięczna za Urszulę.
Pamiętaj, to konieczne, by młoda more info kobieta nie czuła się zbytnio przytłoczona matczyną troską i miała odwagę pójść swoją drogą.
– Twoja matka chyba połknęła kij od szczotki – odgryzała się teściowa podczas niedzielnych obiadów. – Nudna jak flaki z olejem!
”. Według niej dobra terapia często poprawia relacje z rodzicami, nawet jeśli pacjent przyszedł z innymi problemami. „Pomaga zbudować tożsamość i wejść w rolę osoby dorosłej.
Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w celach marketingowych i handlowych, w tym otrzymywanie newslettera od "Zasmakuj w życiu"
i wykorzystaj wszystkie możliwości serwisu! Zaloguj się lub zaloguj się kontem: Zaloguj się przez Facebooka Przypomnienie hasła
To prowadziło do ataków paniki i poczucia „muszę ratować mamę kosztem siebie”. Dopiero terapia pozwoliła zbudować nowe granice i przyjąć rolę dorosłej kobiety, a nie „wiecznego dziecka”.
Wspaniała, on ściskał jej dupke tak ze pewnie ślady zostawały, a ona nic tylko się uśmiechała. Kiedyś na weselu zniknęli razem na jakieś 20min, dziwne że po powrocie miała mokre wewnętrzne strony ud i "puściło jej oczko" w rajstopach. Nigdy do niczego się nie przyznała.
Tymczasem tamtego wieczoru popijaliśmy wino, rozmawialiśmy półszeptem (bo naszego roczniaka od kiedy tylko się urodził budzi nawet jego własny oddech) a ja (jak nigdy) nie narzekałam! Mam tę parszywą manierę prawie każdego dnia, że nie dostrzegę tego, że moja szklanka jest do połowy pełna, tylko będę męczydupą do potęgi i w każdym kłopocie znajdę dodatkowy kłopot, zacznę suszyć głowę mojemu mężowi o byle pierdołę.